بج سینه سرستون هخامنشی تخت جمشید

ستون پارسی یا ستون تخت جمشیدی شکل متمایزی از ستون است که در دوره معماری هخامنشیان در ایران باستان توسعه یافت و احتمالاً شروع آن اندکی پیش از ۵۰۰ سال قبل از میلاد بوده است. این گونه ستون‌ها عمدتاً از بازمانده‌های تخت جمشید شناخته می‌شوند، جایی که ستون‌های اصلی عظیم دارای یک پایه، بدنه شیاردار و یک سرستون با دو جانورِ پشت به پشت هستند که اکثراً نماد گاو دارند. کاخ‌های هخامنشی دارای تالار ستون‌دار عظیمی به نام آپادانا بودند که توسط چندین ردیف ستون در داخل نگهداری می‌شدند. تالار تخت یا «تالار صدستون» در تخت جمشید با ابعاد ۷۰ × ۷۰ متر توسط شاهنشاه هخامنشی، اردشیر یکم ساخته شد. تالار ستون‌دار حتی بزرگتر است. اینها اغلب شامل یک تخت سلطنتی برای پادشاه بودند و برای مجالس بزرگ تشریفاتی استفاده می‌شدند. تالارهای ستون‌دار بزرگ مانند تالارهای تخت جمشید و شوش می‌توانستند همزمان ده هزار نفر را در خود جای دهند.

امپراتوری قدرتمند هخامنشی، یکی از تمدن ها و حکومت های پرافتخار ایرانی است که در زمان خود قلمرو کشور ایران را به شکل بی نظیری وسعت بخشید و یکی از بزرگ ترین پادشاهی های جهان را رقم زد. جالب است بدانید که حدود 44 درصد از مردم دنیا در دوره هخامنشی درون کشور ایران زندگی می کردند. پایتخت باشکوه ایران در این زمان، شهر باستانی تخت جمشید بود که سالیان سال مرکز فرماندهی و قدرت ایران محسوب می شد. همراه کارناوال باشید تا با هم درباره بخش کوچکی از معماری و سر ستون های تخت جمشید بیش تر بدانیم.

پرسپولیس یا تخت جمشید، در پنجاه کیلومتری شمال غربی شهر شیراز و در استان فارس قرار دارد. در بخش های مختلفی از این شهر باستانی چون تالار صد ستون، کاخ تچرا داریوش و خشایار شاه، به وضوح می توان ویژگی های معماری هخامنشی را دید. ساختمان های مربعی بزرگی که سقف های ساختمانش با ستون های بلند و مرتفع حمایت می شوند. برخی از ستون های کاخ تچرا در پرسپولیس بازسازی شده که ارتفاع آن ها به ۲۰ متر می رسد. بر روی ستون های شهر پرسپولیس، نقوشی از حیواناتی چون گاو، شیر و موجود افسانه ای گریفین (شیردال) حکاکی شده است.